Handreiking - De bewoners

De emoties lopen soms hoog op; het gaat tenslotte om de toekomstige woonomgeving van de groepsleden. Hoe ga je om met verschillende wensen, meningen en persoonlijkheden binnen een groep?


Omgaan met verschillende uitgangspunten

De oorspronkelijke kerngroep bestond uit drie groepen: mensen die vooral geïnteresseerd waren in milieu, mensen die het sociale vooropstelden en de 'bouwen-met-de-natuur'-groep ('permacultuur' ), die vrij snel afviel (dit laatste bleek niet haalbaar in dit project).

Hoewel de uitgangspunten van de twee overblijvende groepen verschillend lagen, wat soms voor wrijving zorgde, is er altijd naar gestreefd om één gemeenschappelijke noemer te vinden waar iedereen zich in kon vinden. Toen de uitgangspunten van De Kersentuin eenmaal in het Programma van Wensen waren vastgelegd en er leden waren geworven, bleek het onderscheid steeds minder te spelen. Uiteindelijk kon iedereen zich vinden in de sociaal en technisch duurzame uitgangspunten.

Wanneer werven?

Wanneer ga je leden werven? Bij de keuze van dit moment speelde de procesbegeleider een grote rol. Toen de uitgangspunten eenmaal vastlagen, de architect was geselecteerd, en er afspraken waren gemaakt met de gemeente en de woningcorporatie, adviseerde de procesbegeleider om te gaan werven. De gemeente vond dat nog veel te vroeg.
Argumenten om te werven waren: het ontwerpproces kost vreselijk veel tijd en energie, dat lukt je niet met een klein clubje. Bovendien moet je mensen betrekken als nog niet alles vastligt, dan krijg je een sterkere groep met meer inzet.
De gemeente had er op dat moment nog een hard hoofd in of het hele project wel door zou gaan, en vond het daarom te vroeg voor werving.

Vasthouden aan uitgangspunten

Met het Programma van Wensen had de kerngroep de uitgangspunten voor het project vastgelegd. In de statuten van de vereniging werd opgenomen dat de kerngroep vetorecht kreeg over besluiten van de ALV als deze uitgangspunten aangetast zouden worden.
Dit naar aanleiding van een vergelijkbaar project elders in Nederland, waar de uitgangspunten volkomen verwaterden toen er veel nieuwe leden met andere ideeën bijkwamen.
Overigens is dit vetorecht in de praktijk nooit toegepast (één keer bijna). Nieuwe leden ondertekenden een deelname-overeenkomst, waarin ze de statuten, programma van wensen en tijdinzet onderschreven.

Veel energie in gezamenlijk beslissen

De Kersentuin kende vele emotionele vergaderingen. Eigen huis en woonomgeving, dat raakt mensen. Er is dan ook veel energie gestoken in het gezamenlijk beslissen. Daarover werden ook afspraken gemaakt. Iedereen kon meedenken en meepraten. Maar niet iedereen kreeg zijn zin. Alle Kersentuiners hebben wel eens moeten accepteren dat er iets besloten werd waar hij of zij niet voor was.

Actieven en minder actieven

Wie lid werd van De Kersentuin sprak af een avond per week voor de vereniging actief te zijn. Toch waren er natuurlijk meer actieven en minder actieven. En als je zelf druk bezig bent, steekt het als je het idee hebt dat anderen zich aan hun inspanningsverplichting onttrekken. Maar zoals een Kersentuiner het uitdrukte: "Je moet vertrouwen in mensen hebben. Wie echt niks deed, verdween uiteindelijk uit de vereniging. Anderen werden pas echt actief toen er voor hen iets te doen was. Nu we hier wonen, wordt bijvoorbeeld de rol van de 'vergadertijgers' kleiner, en krijgen mensen die leuke dingen organiseren hun kans".

Oog voor het project als geheel

Een risico bij collectief bouwen is dat iedereen 'voor zijn eigen huis gaat'. Het project als geheel lijdt dan onder de nadruk op individuele belangen. Om dit te voorkomen is het moment dat duidelijk werd wie waar terecht zou komen, zo lang mogelijk uitgesteld. De kerngroep heeft lootjes getrokken om te bepalen wie eerste keus kreeg. Die lootjes zijn verzegeld en pas jaren later opengemaakt. De overige leden kregen een inschrijvingsnummer op basis van gemeentelijke inschrijftijd.
Het risico daarbij is natuurlijk dat mensen die zich ontzettend hard voor de vereniging hebben ingezet, uiteindelijk niet in een huis van hun voorkeur terechtkomen. Uiteindelijk bleek dat gelukkig geen probleem.

Om toch enig beeld van de (on)mogelijkheden te bieden met een bepaald inschrijvingsnummer, hanteerde De Kersentuin een systeem van proefverkavelingen: als je nu een huis zou moeten kiezen, welke zou het dan worden? In 2000 en begin 2001 is dat vier keer gebeurd. Pas in april 2001 werden de kavels definitief verdeeld.

Niet vergaderen om het vergaderen

De periode voor de bouw was een moeilijke. Er viel eigenlijk voor de ALV niets te doen, de plannen waren af. Iedereen was vooral met het eigen huis bezig. Achteraf zegt een Kersentuiner: "We hadden toen moeten stoppen met vergaderen en gewoon wat gezelligs met elkaar moeten doen."

Af en toe een time-out

Bijna iedereen heeft gedurende de jaren van voorbereiding wel een periode gehad waarin het teveel werd. Soms is de energie even op, en daar moet ook ruimte voor zijn.


< Verder lezen: het geld
< Naar inhoud handreiking




Laatst bezochte pagina's



Huidige pagina
De bewoners

Snel naar...
Home
Contact
Colofon